Şiir Defteri

huzursuzluğum kendini devirmeyi bilseydi sen olmazdın hala
vurduğunda yığıldığım yerden çoktan kalkar giderdim
bildiğim her şeyi unutmama sebep sen kadar
acizliğim ise kendime söyleyebildiğim tek gerçeğim
kanaat getirebilir mi bir başkası tutarsızlığına senin
yoksa tek gören ben miyim her gerektiğinde görmediğim gibi
tatsız tuzsuz aşklar yaşayamadım bir türlü
hep batarken izledim sevgililerin mızraklarını
kanattıklarından şikayet edemedim nedense
sen mesela
çığlıklarıma hiç aldırış etmedin
bende karşı koymayı hiç istemedim
kararsızlıklarının kokusu zehirledi bütün yüreğimi
-sök at oğlum içindeki onu- diyemedim
Gerekeni yapamayanlar arasında pek sık bulundum aşk sebebiyle
Tüm gereklerini yaptığım bir aşk vardı oysa
En büyük duygularımı hep sana beslemiştim
Ama sen beni hep ezdin paramparça ettin
Tek zayıf noktamsın kocaman yüreğimde saklandığınca
Rabbim ne büyük ruhla perçinlemiş bedenimi
Sınırlarını görmeye çalıştıkça kayboluyorum uçsuzluklarında
Onu da bir tek sen göremedin…

Sende gittin ya
Anlamı yok yazdıklarımın
Terkedildiğimi yazsam ne olur ki
Sonra o beni bıraktı diyemem biliyorsun

Sende gittin ya
Nefes alma sebebim kalmadı sanki
Yaşıyorum desem ne olur ki
Ben onsuzda olurum diyemem biliyorsun

Sende gittin ya
Ellerimin titremesi geri geldi
Cebime saklasam göstermesem ne olur ki
Onu özlüyor ellerim diyemem biliyorsun

Sende gittin ya
Dudaklarım çatlamaya başladı yine
Isırsam ıslatsam ne olur ki
Dudaklarını aramıyorum diyemem biliyorsun ...

seni anlatabilmeyi istedim kendime
hecelerine kadar böldüm önce
sonra harflerini parçaladım
tek tek aradım aralarda seni
tebessüm ederek başladım
uzun uzun düşündüm daha daha diye
ucu bucağı yoktu hayallerimin
baktığım kadar görüyordum seni
anladım ki sen tek sonsuzluğumsun benim

Meçhul kaybedişlerimin de ötesinde
Karavana attığım tüm çığlıklar gibi
Hep ismin yankı yalnız ismin de tekerrür
Adınla başlıyorum her yeni güne de
Hakikat bu değil mi ? Fikirde de temas
Yok ki ellerinin kıymeti gözlerimde
Bilinç altımın tüm kandırışları gibi
Vurulmuşta kelepçeye hep esir hayat
Aramıyorum seni manada yok eşin
Biliyorum yeter aslı astarı peşin
Vakit doldu artık son perde bu gidişin
Elveda ey büyük aşk ... Merhaba kardeşim !

Adının tüm harflerini siliyorum düşlerimden
Ne kadar soru varsa sana dair
Hepsi cevapsız kalacak bundan sonra
Bir büyük soru işaretisin bende artık
Cevabını beklemiyorum
Tüm uçlarını açık bıraktım
Aklımla bulamadığım seni
Yüreğimde de aramıyorum
Pek ala bitirdin yağmurlarımı
Suya hasretim parçalarımda
Dokunuşlarını siliyorum yüreğimden
Söylediklerin yankılanmayacak artık zihnimde
Görmedim say, seni tanımıyorum
Sende yalnız gözyaşlarım kalsın

Yok, kimsesizliğimin durağı
İstesem de inemiyorum
Serzenişlerim yağmura değil
Soğuktan hiç şikâyet etmedim
Ben yolcuyum sonsuzluk yolunda
Islak yürümeyi biliyorum
Sigaramın ucundaki ateş yeter
Önümü görmeme
Dumanındaki zehri çektiğim kadar yaşıyorum
İlaçlarımı çöpe attım çok önceleri
Tedavilerini reddediyorum
Yarana kabuk bağlatmam artık
Kanasın durdurmam
Kalbim pıhtılaşmış zaten
Kan durmamış çok mu?
Birikiyorum inceden
Sonbahar geçsin diye bekliyorum
Kışın soğuk kadar büyüğüm
Ve ben tüm inkâr edişlerimde
Biraz daha seni eritiyorum

Yetti sensizliğin penceremin ucunda
Titremelerim sigara dumanına karıştı yine
Kapalı duracağını düşünmemeliyim sanki
Hatıra defterimde kalmasın adın
Huzuru aradığım gece kahvelerimde gel
Sessiz olsun her yanım
Zifiri karanlıklarımda kaybedeyim düşünü
Pençesinde bu yalnız ağlamalarımın
Ve birkaç sızıntı kadar gizledim adını
Damlalarından korkuyorum belki
Coşmanı istemiyorum bedenimde
Ama seni yaşamaya devam ediyorum
Dokunma sakın kanlı gözlerime
Fakir kalmanı istiyorum
Aşkın kokusu hiç saramayacak yüreğini
Seni de alıyorum içimdeki yerinden
Ben gidiyorum