Şiir Defteri

Uzun zamandır oturup iki satır yazı bile yazmadım
İnsan sadece mutsuzken oturup birşeyler yazar derler
Bu site buna en güzel kanıt
Herkes ya giden sevgilisini yada sevginin ona ne kadar acı çektirdiğini yazmış..
Şiirlerin herzaman hayatın ikinci yüzünü yansıttığına inanmışımdır
Yani mutsuzluklar
Kalp kırıklıkları
Hüzünler ve gözyaşları...
Belkide şiiri şiir yapan budur
Bilemiyorum...
ama ben artık bu kavrama inanmıyorum
Çünkü şimdi burda ilk defa kendimi mutlu hissederek bir şiir yazıyorum
ama sevgi aşktan bahsetmek istemiyorum
Tüm sevgi sözcükleri klasikleşti gözümde
Ben herşeyi içimde saklı tutuyorum
Çünkü biz öyle anlaştık Onunla..
Ne de olmasa herşeyi tez tüketmenin sonu mutsuzluktur ne yazık
Bunu yaşamak istemiyorum
Yaşatmayacak biliyorum
Ben onu çok çok seviyorum

Hani demiştin üzülme geçer bu günler diye
Bekliyorum birgün geçer diye
Geçmiyor bekle bekle
Özledim seni dostum
Kolaymı parçam dediğim insan yokken
Sen gittin
Sanki şimdi bir kolum yok
Bir yanım eksik
Gözyaşım yol yapmış gözümden kalbime
Ağlıyorum içim cız diye diye
Sen varken yanımda
Derdim köprü olsa da vız gelirdi
Bir espriyle dünyamı değiştirirdin
Şimdi sen yoksun, kahkahanın k’si yok
Böyle olmayı istemezdim bende
Ama anla, sensiz olmuyor
Kalbim çok yanıyor..

Kim yazdıki bunca şiiri sana
Nasıl unuturum seni onca iyiliklerinden sonra bana
Aynı havayı soluyoruz yine
Ama aradaki engel kalkmıyor niye?
Biliyorum dostum
Kendini zor tutuyorsun beni görmeye gelmemek için
Kendine söz verdin
Kendinle savaş içindesin sözünü tutmak için
Beni görmesende kapımdan geçeceksin
Duymaya ihtiyacım olan tek senin sesin
Kalbimde açılan dost yarası senin eserin
Öyle özlüyorumki eski hallerini
Çat kapı evime gelmelerini
Ama hayat değiştiren bizi
Değişmeseydik, aynı kalsaydık hep
Ve sen yine hep benim için tek
Gerçi değişsende biliyorum için hep aynı
Altın gibi kalbin var hep seni tanıdığımdan buyanı
Seni hiç görmesemde aklımdasın her an
Beni unuttuğun en büyük yalan
Biliyorum suçlu değilsin
Sen aslında bir meleksin
Aynı havayı soluyamasakta
Kalbimdesin hep ayrı kalsakta..

Yaşanmamışlarla başladı aslında herşey
Oysa bu durumda bile hep çok şey yaşadık diye düşündük biz
Oysa ne bilirdik hayat daha ne sürprizler hazırlayacaktı bize
O kadar tecrübesizdikki..
Ne zaman başbaşa kalsak içinde bulunduğumuz zorluklardan bahsederdik
Onlarda neydiki..
Hayat buymuş aslında
Dostum hayatımdan gittin sen
Bitti bu koca dostluk
Ağladığımda başımı üzerine dayadığım omuz yok artık
Gözyaşlarımı silen parmaklar yok artık
Beni teselli eden o dudaklar yok artık
Ama en önemlisi beni seven o kalp yok artık
Sevse gidermiydi
Bu koca geçmiş geçmiş silindi ya
Herşey daha kolay artık gözümde
Sende üzgünsün
Bunu hissetmek pek zor olmasa gerek
O büyük paylaşımlardan sonra
Ama hayat bu
Ne zaman bizi nerelere sürükleyeceği bilinmez
Hep bugünü yaşamalı insan
Dakikaların tadını çıkarmalı
Keşke demek ne üzücü
İyikilerle dolu olması yaşam
Sen bana bunları öğrettin
Belki bu şiir bile keşkeler gizliyor içinde aslında
En güzeli bunu hiç yazılmamış kabul etmek
Oku ve yırt
Hatta hiç okumamak en güzeli..

Sen giderken ben ağladım
Sevgime değil, sevgisizliğime
Başlarken ummadım seni seveceğimi
Böyle güzelim günler geçireceğimi
Sen benim için sadece iyi bir arkadaştın önceleri
Şimdi ise..
Söylememe gerek yok sanırım
Sana her bakışta..

Sana her bakışta kahroluyorum desem
İçimdeki sevgi tekrar yeşeriyor desem
Biliyorum, sende bana boş değilsin
Ama bu defteri sen kapadın
Böylesine yaşanmışlıkları bir anda sen silip attın
Ve ben yine sana her bakışta..

Sana her bakışta nasıl yandım
Nefesim tutuldu ağlayamadım
Belli etmedim içimi
Ne de kelimelere dökebildim sana
Ya bu defterde olmasa
Hak etmiyorsun şu an yüreğimde olanı
Ama ben yine sana her bakışta..

Sana her bakışta aklıma geliyor eskiler
Birlikte yemeğe çıkmalarımız
Denize gitmelerimiz
Bir odada yalnız kalmalarımız
Ve daha neler..
İki buçuk ay sürdü
Ama yaşanmışlıklar yirmi yıla bedeldi inan
Çünkü kimsenin yaşatamadıklarını bana sen yaşattın
Ama terk edilmeyi de
Ama kahretsin yine sana her bakışta..

Sana her bakışta gözlerim doluyor
Ama sen bilmiyorsun..
Çünkü sana tıpkı o eski iki arkadaş gibi davranıyorum
Ama yüzünü dönüp gittiğinde
Kahretsin diyorum kendi kendime
Bitsin diyorum
Kendimde savaş veriyorum
Aslında biliyormusun ben seni istiyorum
Kalbim evet
Beynimse hayır diyor
Buna rağmen
Yine ve yine sana her bakışta
Sana dahada aşık oluyorum !

Aptalın tekiyim ben
Beni umursamayan birini düşünüyorum
Onu özlüyorum
Zaman zaman içim cız ediyor ağlıyorum
Hoşlandığım insanlara sarılınca onu anımsıyorum
Bazen odamda kendimle kalıyorum, resimlere bakıyorum
Belki hak ediyorum tüm bunları
Onu da bilmiyorum
Aslında kimse hak etmez acıları
Senelerin güçlendirdiği o kök kopamazki..
Paylaşılan o günler unutulamaz ki..
Şimdiye dek çok insan çıktı karşıma
Hiçbiri benim için böyle ağlamadı
Böyle saf sevmedi, hiçbir karşılık beklemeden
Seni öpmedim hiç..
Sevgili gibi dokunamadım
Ve belkide bu yüzden bilmiyorum
Ama sen benim için çok değerlisin..

Sen benim kalabalık yalnızlığımda tek içimi ısıtan
Dalıp gittiğimde tek gözümü dolduransın
Sen nesinki anlıyamadım
Ama bunu bil ki seni çok yaşadım..
Hiç yaşayamadan yaşamak bu olsa gerek
Eminim yaşayıp yaşayanlardan daha derindi benimkisi..
Zaman zaman ´boşver´ dedim kendime
´Düşünme´ dedim
Bazı zamanlar laf geçiremedim kendime
Çok şanslısın aslında
Senin için atan bir yürek var burada
Yoksa benmiyim şanslı acaba
Kalbimi böylesine dolduran birine sahibim çünkü
Gittin ama aklımdasın, hücrelerimde, beynimde
O kadar senle doluyum ki..defterler yetmiyor içimdekileri anlatmama..