Şiir Defteri

Karanlik geceler korkutur beni,
hasretin yürekten vuruyor beni,
cephede düsman memlekette sen,
çaresiz biraktiniz yine dertten.

Issiz daglarda, düsman ard arda.
Dagilmis ovaya mehmedim basinca.
Savasirken daglarda gelirsin aklima.
Çelisen duygular karar verir adima.

Degerlidir yurdumun her bir kösesi.
Esirgemez canini çileli mehmedim.
Vatan sagolsun der her bir nefesi.
Kahpe oyunlara gelmez mehmedim.

Izdirap veriyor gönül yarasi,
vurgundur gönlümün her bir tarafi,
Görüsürüz bir gün kismetse nazli.
Dönerse tabutum unut bu fasli.

Kalinca yalniz bir tek basima.
Senden gelen mektubu basarim bagrima
Gözyaslarim süzülür birden bu anda
Çözmesi zor duygular yasanir, bu ordugâhta.

Çile dolu hatiralar, senden kalan enkaz.
Solugumda hararet, yüregimde yangina mecaz.

Ismini her anisim çöllerin sicakliginda...
Gözlerimden akan yaslar kutuplarin soguklugunda!

Bekleyisindeyim bir umudun, ümidime can katan olgunun.
Sabahinda yarinin, tesellisinde yangindan kurtulusun.

Dünüm dünde kalsin, olmasin bugünüm.
Feryadim içimde saklansin, duyulmasin hüznüm.

Elbet bir bitisi vardir her sancinin.
Dumanindan kaçmali sönüsünde yanginin.

Odur beni alevlere atan, sen vesilesin, olsan da beni yakan.
Bu esrarli yangini söndüren O, ister agla ister sizlan.

Simdi ates benim elimde... yaktim senden kalan vecizeleri.
Hayatimda bir O kaldi, hem geceleri, hemde gündüzleri...

Hiç bitmeyecekmis gibi zaman.
Son bulmayacakmis gibi yasam,
amaçsiz, bir yöne dogru ilerliyordum.
Yavas, yavas.. yani öylesine.

Ondan önce böyleydi hayatim.
Kaba hatlariyla tasvirlenmis vasfim:
Uzaktan kumandayla yürüyen bir ceset.
Bir torba kemik ve bir torba et!

Sonra hislerimle birlikte gördüklerim de degisti.
Geçtigim gayesiz yoldan sâde bir nur geçti.
Aydinlatti gizli duygularimi, gün isigina çikardi.
Öncesini unutturdu, zamani yasamimda anlamsiz kildi.

Bir suçu bir defa islersin, bin defa ölürsün...
Bu hayati bir defa yasarsin, bir defa ölürsün...

Anilar unutulmaz gibi olur, sürer seni çikmaz sokaklara...
Yalniz kalirsin, anlarsin çok geç oldugunu..
bakarsin bos gözlerle duvarlara,
ve bir endise kaplar yüregini,
girerken ölümün küçük ve penceresiz odasina.

Çocukluk günlerin gelir aklina, aglarsin.
Bir salincakta sallandigin günleri hatirlarsin.
Dün gibidir, yillar önce yasadiklarin.
Bir defa daha unutmaya çalisirsin,
hiç yasanmamis gibi olmasini istedigin anilari.

Yasadigin yillarin kaç gün ettigini hesaplarsin...
Dakikalar yavas gelir, baslarsin saniyeleri saymaya.
Los bir odada hareketsiz kalirsin.
Bir fisiltidan, kulaklarinda yankilanan hisirtidan,
adeta korkarsin kimildamaktan.

Kalp atislarin yavaslamis gibidir..
Her atistan sonra daha da yavaslamis gibi gelir.
Perdenin kösesinden bir isik sizar içeri..
Mat gözlerinde oynasir, gözyasi gibi, serâp gibi..
Âhina izdirap katan korku misali...

Tek arkadasin tavanda ki çizik olmustur...
Sen ona bakarsin o da sana.
Gözlerinin yorgunlugu tabiata siner.. birden kis olmustur...
Iste bu halim senden geriye kalan, diye inlersin için için.
Göz kapaklarin bir daha açilmazcasina kapani verdigi an.

Yollar kivrim kivrim, yürüdükçe uzuyor.
Hayat nefes nefes, yasadikça bitiyor.
Gelen gitmek istemiyor, giden gelemiyor.
Zaman pesine düsmüs, kaçtikça kovaliyor!

Sigindigin daglar, ufalandi toz oldu.
Güvendigin agalar, olmamis gibi kayboldu.
Kaçanlar yakalandi, zincire vuruldu, hapsoldu.
Fersah fersah geride kaldi yollar, tükendin yolcu.

Ne olursan ol, ister bey ister oduncu.
Kaçtigin, sana senden de yakin yolcu.
Yollar böyle iste, ulasiyor Ona, bos veya dolu.
Yolun sonuna varmana ne kaldi yolcu?

Yollar ne kadar da uzasa, sonunda bitiyor...
Hayat kaldirimda degil, yolda geçiyor.
Giden gelmiyor, hep gelen gidiyor...
Yolcu yolunda gerek, yollar seni de bekliyor!

Yalniz günlerim, yalniz herseyim.
Yalniz yasanmaz diyorsun bana.
Cansiz bedenim, ölmüs düslerim,
dertli olunmaz, diyorsun bana.

Aglarsa anam aglar,
gerisi yalan aglar,
bitmez iftiralar,
yüregim sizlar.

Akar gözyasim, damla damla.
Erkekler aglamaz, diyorsun bana.
Yanmis yüregim, sevda baharinda,
beni baglamaz, diyorsun bana.

Ben olaylara yön veremiyorken, sen kendi basina bir olaydin.
Arkadas dediklerim beni terkederken, sen yanimda kalmayi dogru saydin.
Vefa dedin... çocukluk yillarindan kalma dostluga vefa!
Digerlerine benzemedin... çektirmedin bana onlar gibi cefa!