Şiir Defteri

Çiçekçi bana bir gül ver
sevgilime değil bir ölü için
Çiçekçi bana bir gül ver
İçine gözyaşlarımı sığdırabileyim.

Yakasına böyle bir gül takmıştı
O gün bir görseydin sen onu
Çiçekçi bana bir gül ver
Sanki o güldendi bütün mutluluğu

Sen de: - Bir arkadaşın öldü
Ben diyeyim: - Kardeşim!
Çiçekçi bana bir gül ver
Götürüp tabutuna iliştireyim.

Kaldırımlarda kömür tozları
Bacalarda koyu bir duman var
Kara bir gökyüzü tek özelliği bu kentin
Çiçekçi bana bir gül ver

Kapalı perdeleri açabilse gülüm
Kapalı kapıları kırabilse
Kapalı yüreklere girebilse...
Çiçekçi bana bir gül ver

- Beyim, gül olmaz ki bu mevsimde!

Ne çigliklar kaldi, kulagimda yankilanan;
Ne de mat bakislar, görmeden bakisan

En devâsâ tebessümleri eskitti dudaklarim.
En matemli haberleri isitti kulaklarim

Hüzün dograndi yine, geceme, gündüzüme
Ilahî, sendendir medet.. bitsin bu iskence?!

Benim benden utandi.. firarda bu dem.
Âhimla bogdum intikamina sayisiz adem

Mahkûm oldu ömür kabûs uykularina.
Mahzûn ve tesellisiz ölüm oruçlarina

Esir kaldim elemli günlerin kampinda.
Kan kirmizisi karda.. vuslat, ölümün ardinda!