Şiir Defteri

Ne hoştur kırlarda yazın uyumak!
Bulutlar ufukta beyaz bir yumak,
Ağaçlar bir derin hulyaya varmış,
Saçında yepyeni teller ağarmış.
Baş yorgun, yaslanır yeşil otlara,
Göz dalgın, uzanır ta bulutlara.
Öğleyin bu uyku bir aralıktır,
Saf hava bir kanat gibi ılıktır.
zaman gönülde ne varsa diner,
Yüzlere tülümsü bir buğu iner.
Erirken sıcakta yaz kokuları,
Ne hoştur, ne hoştur kır uykuları!

Geceleyin bir ses böler uykumu,
İçim ürpermeyle dolar: -Nerdesin?
Arıyorum yıllar var ki ben onu,
Aşıkıyım beni çağran bu sesin.

Gün olur sürüyüp beni derbeder,
Bu ses rüzgarlara karışır gider.
Gün olur peşimden yürür beraber,
Ansızın haykırır bana: -Nerdesin?

Bütün sevgileri atıp içimden,
Varlığımı yalnız ona verdim ben,
Elverir ki bir gün bana derinden,
Ta derinden bir gün bana Gel desin.

Besbelli ölümüm sabahleyindir
İlk ışık korkuyla girerken camdan
Uzan başucumda perdeyi indir
Mum olduğu gibi kalsın akşamdan
Sonra koş terlikle haber vermeye
"kiracım bu sabah can verdi" diye
Üç beş kişi duysun ve belediye
Beni kaldırmaya gelsin odamdan
Evden çıkar çıkmaz omuzda tabut
Sende eller gibi admı unut
Kapımı birkaç gün için açık tut
Eşyam bakakalsın diye arkamdan.

Sen omuzunda yorgan, elinde torban,
Sen mevsim işçisi, büyük gezginci,,
doğduğundan beri sen, anan, baban,
Orakçı, çapacı, ırgat, ekinci,

Sen, anan ve baban... Siz topraksızlar,
Sizi ben tanırım uzun yollardan.
Size en yığın yığın büyük yalnızlar,
Sizi de yaratmış bizi yaradan.

Ekip biçtiğiniz toprak sizindir,
Sizindir zorluğu, derdi, mihneti.
Sizin çektiğiniz derde dar gelir,
Tanrının ambarı olsa cenneti.

Ve cennet, dünyanın kurulduğundan
Beridir Tanrı’nın düşüncesidir.
Sen sabrını yere çaldığın zaman
Bu güzel hulyadan Tanrı ürperir.

Siz ey yığın yığın büyük yalnızlar,
Sizi de yaratmış bizi yaradan.
Ey mevsim işçisi, ey topraksızlar,
Sizin toprağınız size bu vatan.

Bakıyordu gözleri.
İçi, engin denizler gibi,
uçsuz bucaksız çöller gibi.
Gülüyordu gözleri.
Şırıl şırıl çağlayan
şelaleler gibi.
Ve kalbin, gözümün bebeği,
kalbin aşk gibi
kalbin sevgi gibi.
Hiç tükenmeyecek belki,
belki sende benim gibi,
sende sever gibi...
00:25´ 26,04,2001/PRŞ

Kızıl bir güneşin ışığında,
yanaşıyor mavi vapur limana.
İçinde sen,
her yerde sen.
Sen hem tutsaklığımsın,
hem özgürlüğüm.
Sen benim duygularımsın.
Baş koyduğum,
sen uğrunda öldüğümsün.
Ve düşümde gördüğüm,
sen umudumsun!
02:03´ 06,01,2001

Yaşamak.
Sonunda kuruyup gitmeden,
sona ulaştığında
bir çağlayan gibi patlayarak yaşamak.
Son nefesinde utanmadan
ve hiç pişman ulmadan,
geide kalan günleri değil
ilerideki sonsuz özgürlüğü düşüne düşüne ölmek!
Ve ölürken dahi
bu dünyadan bir ben geçti deyip gürlemek.
Yaşamak bir dörtlük kadar kısa
ve bir şiir gibi anlamlı.
Ölüm ise şiirin altındaki imza olmalı..!
00:17´ 12,06,2001/SAL