Şiir Defteri

Eziyetine, hasretine
Razı ol herşeye
Hayat bir sudur geçer
Alacağın kötü sonuçlar
Nasılsa birgün geçer...
1986

Dolunay zamanı bir gece arifesi yine
Yıkık dökük imalar çarpıyor düşüme
Dirilmeye çalışan bir mumya gibi
İnadına sağlam bütün umutlarım

Perişan seslenişlerimdesin an oldukça
Virane birkaç ağlama gizliyorum ardına
Mütevazı hislerim sadece iliklerimde
Bilincim hep sana kayboluyor

Seni anlamaya uğraşıyorum dilediğince
Hak veriyorum pervasız gidişine
Bir ah çekiyorum tereddütle
İçlerimde buluyorum tüm var oluşlarını

Yalnız bir hecesin tüm cümlelerimin içinde
Söylemeye doyamadığım ona susadığım
Dilimin aldığı en güzel tat olsa gerek
Sana yürekten aşk diyebilmek

Kaldığı yerden başlamak hayata
Belki kaybedilenlerin inadına
Belki kazanılacakların hatırına
Kim bilir belki sadece yaşamak adına
Sahip olduklarımın tarifsiz kudreti
Parça parça olan ümitlere merhem gibi
Biraz şarap üzerine biraz da ekmek
Sonra azıcık da sen üzerine
Aşılamaz sanılan zirveleri aşarcasına güneş
Bitti denilen yerde yeşeren çiçek
Kurumuş sanılan tüm nehirlerin coşkusu
Ve yeniden seviyorum diyebilmem

Sende gittin ya
Anlamı yok yazdıklarımın
Terkedildiğimi yazsam ne olur ki
Sonra o beni bıraktı diyemem biliyorsun

Sende gittin ya
Nefes alma sebebim kalmadı sanki
Yaşıyorum desem ne olur ki
Ben onsuzda olurum diyemem biliyorsun

Sende gittin ya
Ellerimin titremesi geri geldi
Cebime saklasam göstermesem ne olur ki
Onu özlüyor ellerim diyemem biliyorsun

Sende gittin ya
Dudaklarım çatlamaya başladı yine
Isırsam ıslatsam ne olur ki
Dudaklarını aramıyorum diyemem biliyorsun ...

Ayrılıkları unuttu yüzüm
Hüzünleri terk ettim seninle
Birçok şey öğrendim yeni
Her zaman edilebilecek bir tebessüm…

Paylaşmayı öğreniyorum
Her şeyi paylaşmayı seninle
Üzüldüğümde ne kadar büyük payı
İyi olmam için omzunun

Gün geçtikçe aşkın büyüdüğünü
Sevdikçe doyamamayı
Öpmeye, sarılmaya kıyamamayı
Senden öğrendim ilk kez

Birde ağlamayı öğrendim
Kaybetmek korkusuyla ağlamayı
Severken âşık olmuşken sana
Sen yanımdayken ağlamayı
En anlamlısı da bu olsa gerek…

seni anlatabilmeyi istedim kendime
hecelerine kadar böldüm önce
sonra harflerini parçaladım
tek tek aradım aralarda seni
tebessüm ederek başladım
uzun uzun düşündüm daha daha diye
ucu bucağı yoktu hayallerimin
baktığım kadar görüyordum seni
anladım ki sen tek sonsuzluğumsun benim

Meçhul kaybedişlerimin de ötesinde
Karavana attığım tüm çığlıklar gibi
Hep ismin yankı yalnız ismin de tekerrür
Adınla başlıyorum her yeni güne de
Hakikat bu değil mi ? Fikirde de temas
Yok ki ellerinin kıymeti gözlerimde
Bilinç altımın tüm kandırışları gibi
Vurulmuşta kelepçeye hep esir hayat
Aramıyorum seni manada yok eşin
Biliyorum yeter aslı astarı peşin
Vakit doldu artık son perde bu gidişin
Elveda ey büyük aşk ... Merhaba kardeşim !