Şiir Defteri

SENDEN YEDİM BU VURGUNU

Ne denizlerde ara
Ne sokaklarda
Ne de dağ başlarında
Senden yedim bu vurgunu

Ne atom çekirdeği
Ne hidrojen bombası
Ne de Afrika’daki aç insanların derdi
Senden yedim bu vurgunu

Zalim hükümranlardan değil
Ekmek derdinden değil
İdam sehpasından değil
Senden yedim bu vurgunu

Değil bir kurşun ölümü
Kitapların yakılması değil
Ecelin gelişi hiç değil
Senden yedim bu vurgunu

Ne ölüm korkusu
Ne yaşam sevinci
Ne de öbür dünya kaygısı
Sendem yedim bu vurgunu

VERİN GÖLGESİNİ
Telaşlanmayın boşuna
Sevmezdi boşa konuşmayı
Bağlamasanız da olur,
Çenesini

Bakın b ir daha bakın
İlgilensinler diye
Tutmuştur belki de
Nefesini


Hoşnut değildi elbiseden
Papuçtan
Ama kim tüttürecek gayrı
Nargilesini

Toplayın kolunu bacağını,
Koyun tabutuna koyun
Bırakmak istemez verin
Gölgesini
2003

SEN MENEKŞE BEN SU

Sen pencelerde bekleyen mor menekşe
Ben bulutlardan sana yollanmış damıtılmış su
Kaynama noktasında bir sevda
Sevdalar sevdalara kurmuş pusu
Her mihnet çekilir belki
Çekilir değil sana gelememek korkusu

Bembeyaz bulutlarda uyurken düşümdeydin
Gök gürültüsünün korkusunda içimde…
Yıldırımlar düş müydü?
Yoksa düş’ler mi yıldırım?
Kaç kere kurudu benimle,
Kaç kere ıslandı kaldırım?

Kuşların gagalarında taşınıp
Bir buse sıcaklığında
Çocukların uçurtmalarına konmuşum
Dağ başlarında bulanık eriyip
Pervasız ırmaklardan geçip
Çağlayanların aklığında
Durulmuşum.

Sen menekşe
Ben su
Sen umut büyütürsün
Yem yeşil yapraklarda
Ben yok olma noktasındayım
Çatlamış topraklarda.

Sen pencelerde bekleyen mor menekşe
Ben bulutlardan sana yollanmış damıtılmış su
Kaynama noktasında bir sevda
Sevdalar sevdalara kurmuş pusu
Her mihnet çekilir belki
Çekilir değil sana gelememek korkusu

HASAN TOPÇU (HASANSALİH)

BEN SAKARYA

Ben bu yürekte toplar damarım.
Böyle boz bulanık akışım ondan.
Adımı verdiğim şehir çileli
Kıyımı köşemi yıkışım ondan

Vücuttan toplarım sinsi virüsü
Karışır bazen çobanla sürüsü
Duyulur ovamda acı türküsü
Böyle mahsun mahsun bakışım ondan.

Öfkeli Karadeniz bekler beni
Gözler görmek için getirdiğimi
Dalgalarıyla bağlar düğümlerini
Onur madalyası takışım ondan.

Nice savaşlara şahit olmuşum,
Yüreği yaralı gazi kalmışım
Şehitlerle beraber şehit olmuşum,
Ovalarda çiçek kokuşum ondan.

Minaresi en çok yıkılanım ben,
Toprağı öfkeden yarılanım ben
Üzerine köprüler kurulanım ben.
Her olur olmaza yokuşum ondan.

Ovam var;dünyanın en verimlisi
Bitki örtüm alemin bin çeşitlisi
Karayel dağlarımın gediklisi
Birden şimşek şimşek çakışım ondan.

Sakarım kendime kıyarım bazen
Bin pişman olur tedbirsiz yüzen
İsyankarı sevmez kurulu düzen
Zamansız ateşler yakışım ondan.

Manasız zamanda aranırım ben,
Güzellik uğruna bulanırım ben,
Temiz ad peşinde dolanırım ben,
Gönül sahnesinde alkışım ondan.

Can suyuyum can vermeye akarım
Bu vücutta korkuları yıkarım
Hep sürünmem gökyüzüne çıkarım,
Kara bulutlarda gözyaşım ondan

Tükenmem bina bina yıkılıp,
Kurumam barajlara takılıp,
Yok olmam bir köşeye atılıp,
Çoğala çoğala kalkışım ondan.
18Ekim2004-
Hasan TOPCU(hasansalih)

BİR AŞK MASALI

Ayşe’yi gördü Yusuf
Kır atının üstünde
Yayık yayıyordu
Akkoyun
Kara koyun sütünden

Yusuf’u gördü Ayşe
Omzunda baltası
Öküzlere katmıştı önüne
Oduna gidiyordu
Elinde sefertası

Ayşe elinde bakraçlarla
Pınardan dönüyordu
Ayşe’yi görünce
Yusuf’un gözleri
Bir yanıp bir sönüyordu

Yusuf’un yolu koyunların peşinde
Dağa düşerdi
Bir gün görmeseler birbirlerini
Gözleri şişerdi

Halıya kilime nakışlanırdı Yusuf
Ayşe’nin ellerinde
Ayşe Yusuf’u dinlendirdi
Sabahın akşamın
Serin yellerinde

Bir araya gelince
Konuşamaz utanırlardı
Tek laf edende
Büyü bozulacak
Sanırlardı
Aldanırlardı

Bozulacak büyü değildi
Yusuf ile Ayşe’nin masalı
Onları iyi tanırım
Ama yolum ayrıldı bir gün
Yıllar girdi araya
Bir olay hatırlatınca onlara
Ben o muhteşem ikiliyi
Hep öyle kaldılar sanırım
Belki öyledir belki de
Yanılırım….

hasansalih

BENİ HİÇ UMURSAMADIN

Hep ilgili görünsen de
Beni hiç umursamadın
Sevdim çok sevdim desen de
Beni hiç umursamadın

Adına dizeler dizdim
Arzunla memleket gezdim
Duyarsızlığından bezdim
Beni hiç umursamadım

Hep süsledin düşlerimi
Bütün bütün işlerimi
Yaşantım düşüm sesimken
Beni hiç umursamadın

Saçlarına gül takışta
Sıcak günde karda kışta
Efkarlandım her bakışta
Beni hiç umursamadın

Duygularıma ar oldun
Her duygumda var oldun
Ve kainat kadar oldun
Beni hiç umursamadın

hasansalih

ÇANAKKALE
Şehitlerimizin ruhuna

Gökten bomba yağıyor
Yanıyor seddülbahir
Yanıyor Kumkale
Uyuyan bir devin uyanışıyla
Uyanıyor Çanakkale

Zırhını giymiş düşman
Takmış demirden dişlerini
Kan istiyor kan.
Yüreklerde birleşen cihadı ekber
Hayata geçiyor
Destanlardan oluşan
Bir koca destan

Geliyor canavar yüzlü gemiler
Kin dolu öfke dolu
Ateşlenir toplar teker teker
Karşıda kenetlenirir el ele
Ölüm emrini almış asker

Okyanusları geçen gemiler
Geçemez boğazın dalgasını
Limanın her yanı mayın
Karanlık gecelerde
Görevini yapmıştır Nusret Mayın

Kaç milletten toplanmış
Kara öfkeli insan
Kin suyu içip
Kin kusar,
Zulum karşısında
İman zerresi olan
Nasıl susar?

Çanakkale
Gökteki şehitliğin kapısı
Zulume direnişin
Onur abidesi
Çanakkale
Vatan sevgisinin tam ifadesi

hasansalih