Şiir Defteri

SENSİZ GECELER ZİNDAN

Güneş kayboluyor yine ufukların ardından,
Dokunur gibi biri yalnızlığa açılan kapının,
O sağır eden sessizliğine,yavaş ve gizlice.
O gece karası gözlerin gelir hep hatırıma,
Bulamam seni asıl o an düşerim karanlığa,
Takılır siyah zülüflerinin hayaline anılarım,
Kaybolurum,sensizliğin zindan karanlığında.
Geçmez olur, bitmeyen karanlık gecelerim,
Sana kavuşma umutlarımı tüketir geceler.
Ecel olur yokluğun,o yalnızlığım koyulaşır,
Çölde yalnız kalışlın o en ağırını yaşarım,
Kış gecesinde evsiz kalmış o garip gibiyim,
Senin o yokluğunu ısıtacak yok tek bir kişi,
Başım dizlerini arar,sensiz ıssız gecelerde,
Zaman geri çevrilmez,mutlu günler dönmez.
Karanlıklar saklıyor gözlerimden sanki seni,
Bedenim acı çeker,ruhum acı çeker benim,
Canımı yakar kalbimi acıtır geceler benim.

NE AŞK OLABİLDİK.
NE SU GİBİ YATAĞINI BULDUK ZAMANDA
ÇARESİZ BOŞLUKLARA KILIF YAPTIK YÜREĞİ
ŞİMDİ TOZUNDA KENDİMİZİ BULAMADIK...

Ya kal ya beni de yanına al,
Yoksa buralar sensiz, bensiz de kalır.
Gözlerin kalır gözlerimde, bakışların,
Başka birşey görmezse bakışlarım,

Nasıl yaşarım?Yaşam mı kalır?
Sensiz zaman yol mu alır?
Yol mu kalır?Üzerinden geçilecek,
Biri mi kalır bana sevilecek.

Sensiz hayat; anlaşıldı geçmeyecek,
Sanki Azrail hiç gelmeyecek,
Ölmekten başka çare mi kalır?
Yürek mi kalır?Acısı dinmeyecek.