Şiir Defteri

O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.
Bir dev gibi seviyordu dev.
Ve elleri öyle büyük işler için
hazırlanmıştı ki devin,
yapamazdı yapısını,
çalamazdı kapısını
bahçesinde ebruliiii
hanımeli
açan evin.

O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Mini minnacıktı kadın.
Rahata acıktı kadın
yoruldu devin büyük yolunda.
Ve elveda! deyip mavi gözlü deve,
girdi zengin bir cücenin kolunda
bahçesinde ebruliiii
hanımeli
açan eve.

Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev,
dev gibi sevgilere mezar bile olamaz:
bahçesinde ebruliiiii
hanımeli
açan ev..

Mavi yürekli kadın...
Ağıran şakakları çilenin resmidir,
Nurlu yüzü neşenin ve de muhabbetin...
Hasret çekmektedir o geniş sımsıcak yüreği benim gibi.
O dağ gibi kadının gözleri şimdi nemli,
Konuşurken sesi buruk benim gibi.
Ağlarken geceleri...
Düşer yüreğime bir yangın,
Damlalarım üzerinde üzerinde nur yüzlü bir kadın.
Ve her gece rüyamda görmek ümidiyle yastığa basımı koyduğumda.
Eski günleri hatırlarım...
Mavzerdeki bir kurşun gibi patlar yüreğim...
Mutlu yaşardık ve gölgelerinde asla kalmadık çakalların.
Bir çınardı,bozkırdaki Asena.
Mavi yürekli kadın...
Üzelme en az benim üzüldüğüm kadar hiç üzülmezsin inan.
Yangınını körükleme en az benim kadar...
Düşün vuslat yakında bir yerlerde.
Yüreğimizde,yüreğimizde anne...
Mavi yürekli kadın...
Sen annem.
Annem...

İbrahim Nazım Ülker