Sunay Akın Şiirleri
Yol kenarlarındaki

yağmur mazgallarını

kumbara sanıp

harclıgımı atardım

bu yüzden en cok

denizden alacaklıyım....
Eşit olmadığı
söylenir insanların
aynı boyda olmayan
beş parmağı
gibi bir elin

Oysa uzanır
nice yorgun
emekçinin dudağı
su dolu
avucuma

Elimin
eşit olmayan
beş parmağının ucunu
getirince
biraraya
Kestik artık umudu
yağmurdan
yürek biçimini
alsa da gökyüzündeki
küçük bulut
Afiyetle yiyor
gökten düşen üç elmayı
apartmandaki çocuklar
annemin her geç anlattığı
öykülerin sonunda

Bana ise çöpleri kalıyor
evimiz çünkü bodrum katında
Oybirliğiyle koyunlar
keçiyi seçer
kendilerine başkan
oysa sürünün başına
kurdun akrabası
köpeği koyar
çoban
I
Ne zaman bir çocuk ölse
gözü evlerinde
annesinin kavurduğu
helvada
kalır

II
Yoksul bir çocuk görsem
yağmur altında üşüyen
köprü olmak geçer
hiç değilse
içimden

III
Her akşamüstü oyuncakçı
camekanından
çocuk ellerinin
izlerini
siler
Dürüst olalım beyler

ilk adım sizden

sökün savaş gemilerinden

can simitlerini