Şiir Defteri

gel otur yanıma canım
düşümde de olsan gel
sana sevdamı anlatacacağım
ki bitmeyen bir türküdür
dağlarda yankılanan
laos ormanlarında
bir lotus allı beyazlı
mergui de bir arsız yunus
hele ağlama dayanamam
üzüm karası gözlerinin
feryadı bağrımda hançer
tir tir titriyorum naçar
sanki dağda bir başıma
sanki gece koyu karanlık
korku değil saran içimi
namlu değil ta öteden
doğrultulmuş alnıma
namusumdur bilesin sevdam
hasretim sana songsudam
yağmur karla karışık
duyuyormusun
soluğumdur esen rüzgar
hemen yanıbaşında oracıktayım
uzat ellerini sevdam yağıyor
oy beni beni belalı beni
dağlarının ardı umman
patladı patlayacak boran
öylece salınır bir yalnız katong
bordasında hasret yazıyor

sevgim,kalbimin büyük kayıbı,
moraran duygularımın ışık ötesi,
deli gönlümün bir ayıbı,
sevmeyeydim keşke ölesi.

umut dedin,olur dedin
ey kalbim hani nerde sevgi
taşa çaldın beni,vurdun insafsızca
bu bir biçare sezgi...

gönlüme sordum seni adamakıllı
geçmişime şikayet etti seni
göze gelen duygularım
çırpındı biçare,yalnız kaldım...

YALNIZ ADAM
Bir yalnız adam tanıdım.Kimsesi yoktu.
Geceler kucak açmıştı ona.
Yalnızdı her sokak lambasının altında.
Arkadaşları sadece kaldırımlar,sokak lambaları,geceler oldu.
O anlatırdı kaldırımlar,sokak lambaları,geceler dinlerdi.
Bir yalnız adam tanıdım.Sakin,sessiz ve ürkekti.
İçine kapanıktı,yalnızdı.
Kimseler bilmezdi,görmezdi onu.
Ya da görmek istemezdi.
Nedense hep insanlardan kaçardı.
Sanki insanlardan korkuyordu.
Bir yalnız adam tanıdım.Kimseye güvenmiyordu.
Ama cesurdu birazda ürkek.
Kendi halinde bi yaşamı vardı.
Ne çok sorunu vardı belkide.Kimbilir.
Fırsat bile vermeden uzaklaşırdı,kaçardı.
O yalnızdı.
Tek dostları kaldırımlar,sokak lambaları ve gecelerdi.
Zaten gündüzleri gözükmezdi.
Geceleri ise her hangi bir sokak lambasının altında.
O konuşurdu dostları dinlerdi.
Bazen de güneşin doğuşunu izlerlerdi.
Sanki hayatla küsmüştü,yıpranmış bir hali vardı.
Yalnız adamdı o.
Üstünde kirli ve eskimiş paltosu vardı.
Pantolonuda çok eskimişti ve paçaları genişti.
Ayakkabıları ise yırtıktı.
Onu tanıyan kimse yoktu.
Kimse görmemişti onu.
İsmini dahi kimse bilmiyordu.
Ben ona yalnız adam diyordum.
Yalnız yaşıyordu.Evi sokaklardı.
Belli ki kimseye kötü davranmamış
Belli ki ona hep eziyet edilmiş.
Bir yalnız adam tanıdım.
Ama o okadarda yalnız değildi.
Dostları vardı.
Kaldırımlar,sokak lambaları ve geceler onun tek dostuydu.
Ve onun son nefesine kadar da yalnız bırakmadılar.
O yalnız adamdı.Öldüğünde de yalnızdı.
Alışmıştım ona.
Belki deliydi ama cesurdu.
Rahat uyu yalnız adam rahat uyu...
MEHMET SAHiN

Yalnız Ölüm

tanığı yoktur yalnızlığımın
ustaca tasarlanmış
tek kişilik bir cinayet
faili ve maktulu ben

kaparım gözlerimi düşlerime
içimdeki kadın ölür önce
ardısıra ben....

Mehmet Ali Yazıcı

Günün bitmeye durduğu yerde
Nedensiz çocuklar giriyor evime
Biri ağlıyor anadan ayrı
Biri kurumuş ekmekler kemiriyor
Duvar diplerinde
Diğerinin şişmiş gözleri ağlamaktan
Sevgimi dağıtıyorum onlara
Ama olmuyor
Kimsesizler yurduna çevirdier muzdarip evimi..

02.04.2002

Yalnızlık zorbe dostum hayat yalnız olmaz insanlar tek degildirki hayatta tek olsun. Bende tek degilim elbet ama artık tek olacam sevdigim zaman adam gibi sever sevmedigimde ise lanet edercesine uzagım sevgiye...