Şiir Defteri

GERÇEK AŞK
Dilruba nedir meramın senin
Gönüller yakıp, gözleri kör etmek mi?
Çektikleri yetmez mi sana “kara gözlüm” diyenlerin
Hoşuna mı gidiyor “müjganına mübtalayım” diyenleri inletmek
Sana “dilber” dendi , “canan” dendi “yar” dendi
Çöllerde dolaştığın an leylaydın
Dağlarda koştuğun zaman şirin
Pınar başında otururken zöhre dendi sana
Adın sanın değişti ama rolün aynıydı senin
Yeterdi delirtmeye efsunlu nağmelerin
Kâfiydi gözlerindeki eda divane etmek için
Kördü gözleri kays’ın görmez di cihanı
Delirtmişti cilven, nazın kamberi
Yıkılsa da dünya dinlemezdi kerem kimseyi
Ya hiç unutulur mu yaptıkların ferhata
“aşk” dedi “sevi” dedi “hub” dedi
Lakin saplarken kazmayı dağa “Hu” dedi
Mecnun görünce seni “kim” dedi
Unutuldu güzel yüzün adın kaldı akılda
O’na götüren bir yol olman hatırına

Buğulu kelimelerle yazılmış
Itırlı cümleleri okurken
Bir sevda kurgusuydu
Yüreğime saplanıp kalan

Aynalarla konuşmaya alışmıştım
Ben bana döndüğümden beri
Sessizce konuşmaksa bana
Kendimle dövüşmeyi öğretti

Kuytu mekânlarda
Marjinal hayaller kurar
Gölgemle raks ederdim
Makyajsız bir deli kurgusuydu
Zihnime dolayıp durduğum

Umutsuzdu kardan adam
Her yandan eriyordu
Her şeyden habersizce
Güneşe gülüyordu

Utangaçtı yağız yiğit
Kor gibi yanıyordu
Kimsenin bilmediği sevdadan
Yüreği sancıyordu

Sevinçliydi güzel suna
Gül yüzü gülüyordu
Bayram günü bekler gibi
Saadet bekliyordu

Yaktığını bilmiyordu
Ne güneş nede suna
Kardan adam döndü suya
Yiğitse yalnız ölmüştü.

Çukurova anası
Sigaranın ucundaki kül gibi
Onun gibi tükenmiş
Elmas gibi sert ve kırılgan
Onun gibi parlak
Çukurova anası
Ellerindeki çatlak
Toprak gibi
Onun gibi temiz
Onun gibi aziz
Çukurova anası
Çukurova kadar cömert
Onun kadar sıcak
Seyhan kadar dingin
Ceyhan kadar coşkun
Toros kadar asil
Çukurova anası
Pamuk tarlasında yanan yüzü gibi
Bağrı yanık
Sessiz ağlamayı sevmez
Mayasındaki ozanlıktan olacak
Ağıtlarının sonu gelmez
Yiğittir merttir Çukurova anası
İşte bu nedenledir yavrusunun yiğit olması

ANNEM

Gül
Gülümse
Gülüşüne yandığım
Lakin sakın ağlama
Dünya için ağlama
Ukba içinse hiç susma
Yıldız gözlüm, gülmeyen gülüm
Gözlerini denizden,sesini bülbüldenmi çaldın
Şiir dillim , misk kokulu toprak tenlim
Ak saçlarına hasetten bulutlar vaveyla etmekte
Kan karışık gözyaşların cehennemin alevini söndürmekte
Anladım, sen küçükken unutulan bir meleksin yeryüzünde
Ayak bileğindeki izler uçmasın diye bağlandığını göstermekte